welcome again

Witam
Taaak.. Wiem, że maj się kończy, a w styczniu obiecywałam poprawę. Ale nie miałam czasu pisać. Trudno, zdarza się.
Wiersz napisany spontanicznie, około pierwszej w nocy. Proszę o wyrozumiałość.

"Na szarej sukience ciemne plamy

Na rękach i twarzy liczne szramy

Śmiech wygaszony, oczy szklane

Dwie dusze w jednej, obydwie niechciane

Świat je odrzucił bo były inne

Niezwykle groźne, a jakże niewinne

Ludzie patrzyli, gadali różnie

Chcąc się nad nimi wywyższać  próżnie

Ich cel był jeden, idea zła

Sprawić, by one dosięgły dna

By doznały bólu, cierpienia strasznego

Ich czyny był dowodem okrucieństwa wszelkiego

Dziewczyna była jedna, życia były dwa

I nie wiadomo jak, lecz odbiły się od dna

I przysięgły zemstę krwawą i miażdżącą

By zniszczyć wywłokę demona chroniącą

I zrobiła to mimo głodu sumienia

Zniszczyła żmiję, skróciła cierpienia

A zwłoki potwora, który zniszczył jej świat

Znaleziono w mieszkaniu z krwawym napisem "kat"

Fragmenty mięsa i narządów ofiary

Upchnęła w przeróżne kąty i szpary

Krwią rysowała kwiaty i zwierzęta

"Teraz nasz wyczyn każdy zapamięta"

I stoi przed lustrem, wpatruje się w odbicie

Twarz umazała sobie obficie

Uśmiechając się, rzekła "Teraz na nas pora"

Wyszła, zostawiając rozprute ciało potwora

Las szeptał do niej, wiedział, co zrobiła

Teraz każda gałąź ku niej się chyliła

Na polanie stało drzewo, samotne i wysokie

Na boki rozpostarło swe konary szerokie

To na nim zawiesiła swoją pętle zbawienia

Wspięła się na nie, powiedziała "Do widzenia"

Słońce powitało bladą dziewczynę

Oświeciło swym blaskiem jej usta sine

W niej skryta była dusza, której nikt nie kochał

Nikt za nią nie tęsknił, nikt nie zaszlochał

Wisielczy koniec nastąpił bo dwa życia w jednym

 Zniszczyły kwiat istnienia, jego płatki zwiędły

A opętanej dziewczyny pochowanej w lesie

Śpiew ostatnim tchnieniem wicher w świat poniesie"

Puniauke

Kołysanka

Witam

Dzisiaj zamieszczam pierwszy post w nowym roku. Wiem, trochę (bardzo) się spóźniłam, ale nie miałam czasu. Od razu po przerwie świątecznej mieliśmy kartkówkę z matmy, pytanie z matmy, sprawdzian z biologii i sprawdzian z historii, do tego co chwila musiałam chodzić na próby śpiewu. Proszę o wyrozumiałość.

Więc w tym roku chciałabym wszystkim życzyć wszystkiego dobrego, niech te następne miesiące będą lekkie, spokojne i bezstresowe. Żebyście byli szczęśliwi i nie musieli zawracać sobie głów problemami. 

A więc przejdźmy do wiersza.

W ciemnym pokoju, na skraju łóżka

Gdzie leży mała, wygnieciona poduszka

Siedziała dziewczyna o podkrążonych oczach

O dwóch sięgających pasa warkoczach

Jej skóra była blada, usta sine,

A na krześle siedział chłopak, wpatrując się w dziewczynę

Usiadł koło niej wahając się, powoli

Cały zesztywniały, czuł się jak w niewoli

Przerażony, wolno wyciągnął ku niej ręce

Chciał ją przytulić, poczuć jak bije jej serce

Lecz poczuł tylko lekką, zimną mgiełkę

Jakby przez obłok pary przełożył rękę

To nie były zwidy, ona jest prawdziwa

Siedzi tu obok niego, ale już nieżywa 

To działo się dawno, dlatego nie wierzył

Nie widział by ktokolwiek w tym wypadku przeżył

Wtedy szedł do niej, prosić by wybaczyła

Telefonów nie odbierała i nie dzwoniła

I wtedy zobaczył jej zakrwawione ciało

Na środku ulicy bezwładnie leżało

Wszyscy mówili, że była pijana

I dlatego została przejechana

Załamał się wtedy, nie wychodził z domu

O swojej depresji nie mówił nikomu

I zobaczył ją nagle, na łóżku siedziała

Kołysząc się na boki kołysankę śpiewała

I teraz z nią siedział, ona dalej nuci
"On cię już nigdy nie porzuci

Uspokój swe myśli, oczęta zmruż

Nad nami błyszczy księżyc, nasz stróż

Chodź do mnie maleństwo, chodź do mnie kochanie

To już nadchodzi pora na spanie"

Chłopak zrozumiał jej ciche przesłanie
Więc wcielił w życie dane przez nią zadanie

"Nie musisz się śpieszyć, nie trzeba biec

Lecz to już nadchodzi smutków twych kres"

Wyciągnął sznur, pętlę zawiązał

A drugi koniec na haku przywiązał

"Będziemy razem, ja i ty

Nie męczy nas już żaden sen zły"

Stanął na krześle, wypowiedział słowa

"Teraz zaczniemy wszystko od nowa"

Zarzucił pętlę na swoją szyje

"Teraz niech księżyc nas okryje

Teraz w końcu nadchodzi czas

Kiedy blask jego połączy nas"

Odepchnął krzesło, pomyślał "koniec tuż tuż"

Gdy nadszedł dzień, był martwy już

"Jesteś kochanie, oślepia twe lśnienie

Teraz już czas by zacząć śnienie"

~ Puniauke