welcome again

Witam
Taaak.. Wiem, że maj się kończy, a w styczniu obiecywałam poprawę. Ale nie miałam czasu pisać. Trudno, zdarza się.
Wiersz napisany spontanicznie, około pierwszej w nocy. Proszę o wyrozumiałość.

"Na szarej sukience ciemne plamy

Na rękach i twarzy liczne szramy

Śmiech wygaszony, oczy szklane

Dwie dusze w jednej, obydwie niechciane

Świat je odrzucił bo były inne

Niezwykle groźne, a jakże niewinne

Ludzie patrzyli, gadali różnie

Chcąc się nad nimi wywyższać  próżnie

Ich cel był jeden, idea zła

Sprawić, by one dosięgły dna

By doznały bólu, cierpienia strasznego

Ich czyny był dowodem okrucieństwa wszelkiego

Dziewczyna była jedna, życia były dwa

I nie wiadomo jak, lecz odbiły się od dna

I przysięgły zemstę krwawą i miażdżącą

By zniszczyć wywłokę demona chroniącą

I zrobiła to mimo głodu sumienia

Zniszczyła żmiję, skróciła cierpienia

A zwłoki potwora, który zniszczył jej świat

Znaleziono w mieszkaniu z krwawym napisem "kat"

Fragmenty mięsa i narządów ofiary

Upchnęła w przeróżne kąty i szpary

Krwią rysowała kwiaty i zwierzęta

"Teraz nasz wyczyn każdy zapamięta"

I stoi przed lustrem, wpatruje się w odbicie

Twarz umazała sobie obficie

Uśmiechając się, rzekła "Teraz na nas pora"

Wyszła, zostawiając rozprute ciało potwora

Las szeptał do niej, wiedział, co zrobiła

Teraz każda gałąź ku niej się chyliła

Na polanie stało drzewo, samotne i wysokie

Na boki rozpostarło swe konary szerokie

To na nim zawiesiła swoją pętle zbawienia

Wspięła się na nie, powiedziała "Do widzenia"

Słońce powitało bladą dziewczynę

Oświeciło swym blaskiem jej usta sine

W niej skryta była dusza, której nikt nie kochał

Nikt za nią nie tęsknił, nikt nie zaszlochał

Wisielczy koniec nastąpił bo dwa życia w jednym

 Zniszczyły kwiat istnienia, jego płatki zwiędły

A opętanej dziewczyny pochowanej w lesie

Śpiew ostatnim tchnieniem wicher w świat poniesie"

Puniauke