Nie każda historia musi skończyć się szczęśliwie...

Hej 

Mam dziś trochę grobowy nastrój i też w ciągu dnia miałam niezłe rozkminy życiowe, toteż dzisiejszy wiersz będzie życiowy. Zapraszam do czytania.

Zagubiona w ciemnościach, nic nie warta

Przez przeszłość i ludzi na pół rozdarta

Myśląc o szarościach i wadach życia

Wpatrywała się w chłopca z ukrycia

W jego oczy, pełne blasku i radości

W uśmiech, bez cienia złośliwości

Zakochana płakała, w cierpieniu i złości

Próbując zapomnieć o wielkiej miłości.

Zwijała się z bólu, pytała "Dlaczego

To mi zawsze dzieje się coś okropnego?"

Lecz raz odważnie, wprost powiedziała

Jemu, że go wielce pokochała

On patrzył na nią, miał smutną minę

Rzekł "Wybacz, ja kocham, ale inną dziewczynę."

Ona wychodząc, z resztką godności

Pobiegła, płacząc w samotności

Chcąc ulżyć swoim cierpieniom i sobie

Napisała list i w ostatnim słowie

Nabazgrała "Przepraszam, ja nie chciałam

To nie moja wina, że go kochałam."

Kończąc pisanie w emocji szczycie

Poszła, by na zawsze odebrać sobie życie

Nikt jej nie powstrzymał, stróżki krwi leciały

Zdawało jej się, że to żyletki płakały

Aż nagle anioły śmierci ją objęły

Uniosły i w niebiosa pociągnęły

Wydała z siebie ostatnie tchnienie

I o strasznej miłości zostało tylko wspomnienie.

"Live is brutal" - Tak powiedziałaby moja koleżanka, czytając ten wierszyk. No bo nie wszystko musi kończyć się szczęśliwie...

Wercia

Sabat Czarownic! Sabat Czarownic! SABAT CZAROWNIC!

Hej Hej Hej!

Właśnie sobie siedzę i oglądam sabat czarownic i jestem zachwycona XD *-*XD Wywiesiłam na drzwiach karteczkę "Chwilowo nieczynne: Sabat Czarownic". Ciekawe co na to powie rodzinka... :3

Ładnie śpiewają, jaram się *-* Oni wiedzą jak mnie uszczęśliwić :3 Wierszyk będzie taki dziwny, bez tematu. Dużo mówi o mojej psychice...

Zobaczył ją tak bardzo blisko

Przed piękną dziewczyną skłonił się nisko

Ona go w świat magi wciągnęła

Wtedy miłość do jego serca wtargnęła

Zaczarowany był jej blaskiem

Zawsze, wstając ze słońca brzaskiem

Przyglądał się jej oczarowany

Jej usta czerwone jak świeże rany

Skóra blada jak mgła wieczorna

Zawsze wesoła, zawsze pokorna

Włosy czarne jak niebo nocne

Jej ręce delikatne, zawsze pomocne

Razem szli przez świat niespokojny

Uciekali przed cierpieniem, unikali wojny

Lecz rozłąka nadeszła niespodziewana

Bo w domu powitała go martwa ukochana

I nie wiadomo co to zrobiło

Co taką piękną postać zniszczyło

I to uczucie jakże namiętne

Przez mgłę śmierci stało się mętne

Pogrążony w żałobie postanowił to skończyć

Znowu dwa serca w jedno połączyć

Rzeka zazwyczaj rześka i rwąca

Dzisiaj dla niego była kojąca

Pochłaniając kochanka samego

Przez naturę skrzywdzonego

Patrzyła jak dwie martwe dusze

Połączyły się na zawsze, kończąc katusze

I miłość wielka taka prawdziwa

Niby martwa, a jednak żywa.

Moje życie jest nudne i pozbawione smaku...

Hej

Dzisiaj na wasze życzenie będzie wierszyk o jakimś wydarzeniu z mojego życia (rly? Moje życie jest nudne jak kakao z mięsem, a cały weekend przeleżałam na balkonie rysując, słuchając muzyki i nic nie robiąc. I wy chcecie o tym wiersz?) 

No więc proszę bardzo. Za wszelkiego rodzaju urazy cielesne i psychiczne strona i autor nie odpowiada. 

(to będzie głupia historia opowiadająca o moim traumatycznym przeżyciu z dzieciństwa.)

W małym miasteczku nie daleko Wa-wy

Gdzie nikt nie wtrącał się w nie swoje sprawy

Szła sobie babcia z dzieckiem u boku

Do których na każdym kroku

Ludzie podchodzili witając się ze staruszką

A dziecko stało tuptając nóżką

Aż w końcu ludzie na nie spojrzeli

Pogłaskali po głowie i powiedzieli

Że "jak sobowtór taty wygląda

I że jak na nich tak spogląda

To chłopczyk wyglądam na dorosłego."

I wtedy dziecko udając głupiego

Odchodzi na bok i tupie nogą

Ludzie nadziwić się nie mogą

Pytają "O co biega?

Czemu się gniewa nasz mały kolega?"

A babcia ze stoickim spokojem rzecze

"A no widzisz człowiecze

Gniewa się bo chyba 15 raz już ona

Została z chłopcem pomylona."

(Tak wieeem obciach XD Ale jak byłam mała to ciągle mylili mnie z chłopcem :C To całkowicie zrujnowało mi dzieciństwo XD)

Wercia

anonimowość i prawa autorskie

Witajcie

Chciałabym w dzisiejszym poście wam trochę ponudzić. Wiem że to kochacie <3

Otóż pomyślałam co może wyniknąć z zamieszczenia na blogu mojego imienia i nazwiska. Niby nic ale istnieje ta obawa (szczególnie jeśli jest się taką nienormalną osobą jak ja). A więc będę na blogu używać mojego kochanego "pseudo" którym obdarzyła mnie przyjaciółka.  Jednak w postach dalej będę się podpisywać jako Weronika, więc spokojnie, dużych zmian nie będzie :)

Druga sprawa - chciałabym aby moje wiersze nie były kopiowane. Z tego co wiem to można z łatwością je sobie skopiować na kompa, a tego bym nie chciała. Chyba nikt by nie chciał aby jego wiersze były używane przez inne osoby do ich celów ;__; Więc mam ogromną prośbę - nie kopiujcie bo będę płakać .___.

Trzecia sprawa - mam wielkie natchnienie. Nie tylko do książki ale do opowiadania. Ale potrzebuję od was dwóch rad - czy chcecie bym zrobiła na to oddzielnego bloga? I czy macie może jakieś specjalne zamówienia co do tego? (np. żeby była tam jakaś wymyślona przez was postać, żeby był wątek miłosny, by postać była lesbijką, by postać była striptizerką w nocnym klubie na przedmieściach Warszawy, żeby wszystko działo się na kole podbiegunowym itp. [lol Weronika i jej głupie pomysły]) W każdym razie piszcie w komentarzach, na emaila który.... muszę podać w opisie (fail) i nie wiem gdzie chcecie w sumie :3 Dla was mogę sobie nawet gg założyć, tak was kocham <3 (Weronika powinna iść do psychoterapeuty bo ma coś nie tak z uczuciami i nagle wszystkich kocha).

Tak btw to zgadnijcie co założyło mi kolonię na podwórku :/

Żegnam was... A! I jeszcze dziś pojawi się na blogu ankieta... proszę odpowiadajcie bo ja potrzebuję natchnienia i to teraz :C

Peace, Wercia