Nie każda historia musi skończyć się szczęśliwie...

Hej 

Mam dziś trochę grobowy nastrój i też w ciągu dnia miałam niezłe rozkminy życiowe, toteż dzisiejszy wiersz będzie życiowy. Zapraszam do czytania.

Zagubiona w ciemnościach, nic nie warta

Przez przeszłość i ludzi na pół rozdarta

Myśląc o szarościach i wadach życia

Wpatrywała się w chłopca z ukrycia

W jego oczy, pełne blasku i radości

W uśmiech, bez cienia złośliwości

Zakochana płakała, w cierpieniu i złości

Próbując zapomnieć o wielkiej miłości.

Zwijała się z bólu, pytała "Dlaczego

To mi zawsze dzieje się coś okropnego?"

Lecz raz odważnie, wprost powiedziała

Jemu, że go wielce pokochała

On patrzył na nią, miał smutną minę

Rzekł "Wybacz, ja kocham, ale inną dziewczynę."

Ona wychodząc, z resztką godności

Pobiegła, płacząc w samotności

Chcąc ulżyć swoim cierpieniom i sobie

Napisała list i w ostatnim słowie

Nabazgrała "Przepraszam, ja nie chciałam

To nie moja wina, że go kochałam."

Kończąc pisanie w emocji szczycie

Poszła, by na zawsze odebrać sobie życie

Nikt jej nie powstrzymał, stróżki krwi leciały

Zdawało jej się, że to żyletki płakały

Aż nagle anioły śmierci ją objęły

Uniosły i w niebiosa pociągnęły

Wydała z siebie ostatnie tchnienie

I o strasznej miłości zostało tylko wspomnienie.

"Live is brutal" - Tak powiedziałaby moja koleżanka, czytając ten wierszyk. No bo nie wszystko musi kończyć się szczęśliwie...

Wercia