Nie widzieć, to nie znaczy zapomnieć...

Hej

Dziś mam znowu grobowy wiersz. Przepraszam, mam taką wenę, a weny się nie wybiera. Miałam w tym tygodniu dziwne sny. Więc mam pomysł, że założę oddzielną stronę na moje wszystkie sny, bo kto wie? Może się kiedyś przydadzą. Zapraszam do czytania.

Byli blisko siebie

Razem czuli się jak w niebie

Lecz brutalnie ich rozdzielono

Miłość śmiercią naznaczono

Lecz jego serce zostało nakreślone

I śmierć zadziałała w drugą stronę

Zamiast dać Niebu, to zabrała

Jego dusza na Ziemi została

Ona pogrążona w smutku i cierpieniu

Poczuła czyjąś dłoń na ramieniu

Odwróciła się wystraszona

Po czym rzuciła się w jego ramiona

Płacząc pytała " Jak to zrobiłeś,

Jakim sposobem śmierć przechytrzyłeś?"

Powiedział ze smutkiem "Pożegnać się chciałem

I powiedzieć, że gdy pierwszy raz cię ujrzałem

Wiedziałem, że będziesz światłem mego życia

Moim jedynym powodem do bycia

Moją miłością do ostatniego wdechu

Jedynym powodem mego uśmiechu

I teraz, mimo że ujrzeć mnie nie zdołasz

Ponownie na mej twarzy uśmiech wywołasz

Pamiętaj, nic nas nie rozdzieli

Mimo, że bariera życia nas dzieli

Nie zobaczysz mnie, nie usłyszysz słowa

To jest nasza ostatnia, wspólna rozmowa

Pamiętaj jednak - ja cię nie opuszczę

Zła wszelkiego do ciebie nie dopuszczę

Teraz będę powietrzem dla ciebie

Lecz wiem, że później spotkamy się w Niebie."

Jej usta pocałunkiem oznakował

Ich czerwieni ostatni raz posmakował

Po czym ona widzieć go przestała

Patrzyła w przestrzeń, nie płakała

Ostatnie co powiedziała brzmiało

"Kochany... Nie wiedzieć, nie oznaczało

Zapomnieć o wszystkim, co się kochało."

Wercia